Bodega

2011-08-27T00:43:00.002+08:00

Parang hindi naman ata kapani-paniwala ito! Matagal ko nang hindi nabubuksan ang blog na ito dahil sa sobrang pagka-abala. Pero nakakatuwa dahil nagkaron ako ng mga followers dahil lamang sa post ko na "Bakit Tagalog ang blog ko?"

MARAMING SALAMAT PO!~ ^_^

At kung nagtataka pa din kayo kung bakit tagalog ang blog na ito, ang sagot ko --- wala lang! Gusto ko lang!

libreng sarap sa SM Molino

2010-03-07T14:49:00.002+08:00

habang nagtutupi ako ng mga bagong labang damit sa bahay, natanggap ko ang tawag ni teacher C. akala ko meron na naman kaming solicitation na gagawin. sabi nya, puntahan ko daw sya sa SM Molino. meron daw isang blogger's event duon. aba naman?! bakit hindi ko alam yan? ahehehe... haller! hindi ka naman lumalabas ng bahay! konti na nga lang isa na akong OTAKU! yiiiks!

anyway, ako naman ay nagmadaling naligo at nagmaskara at sabay sibat na papunta sa venue... nakisabit pa nga ako sa mga pinsan ko na papuntang junk shop na may dalang owner jeep na may laman na mga bakal. ok lang... ang importante makarating ako agad sa SM Molino.

humahangos pa ako nga ako ng datnan ko si teacher C sa food court. gustong-gusto ko ang food court dito... tamang tama lang ang ambiance. kahit noon kapag niyayaya ko si D sa SM Molino, hindi ko mapigilang kumain dito kahit konti lang ang Food Stalls... siguro nga yun ang ginusto ko sa lugar na yun. yung hindi ka malilito sa kung anong oorderin mo. tamang-tama lang... parang ako! hehehe... yun pala, isa itong Food Tasting Event kung saan mga bloggers ang imbitado. wow! ang galing! kitam? masarap maging blogger eh. pagka-upo ko, nagsimula na ang pagtikim... tara na!

unang inihandog sa amin ay ang Burger Stake ng Sizzling Plate. sus! siguro naman kahit sino alam na ng Sizzling Plate noh? lagi idn kaming nakain nun pero sa ibang branch nga lang. dito ko lang natikman ang Burger Stake nila. anong masasabi ko? haha! masarap yung patty! mataba at beefy talaga! yip! yip! ^_^ hindi ko lang inubos ang rice... syempre mabubusog ako agad, ayoko nga!

nung nag-serve ng pizza -- tumigil ang oras... parang nakita ko si... si... ah basta! kasi naman, favorite ko ang pizza! tapos yung ibinigay sa amin na pizza ay yung gusto ko talaga... parang French Bread yung crust tsaka madaming cheese --- ma'am, ano nga ulit yung pangalan? aaah! Chansel Pizza pala. hmmm, bago ito ah.. tapos meron din Shawarma! juskopooo! ano ba? parang huling araw ko na! Turk's Shawarma daw ang pangalan nung pizza. masarap kaya lang.... konti... hahaha! kasi konti lang yung binigay... kuya, penge pa.. haha!

eto naman ang nakaka-lurkey! binigyan kami ng takuyaki! Kuya Chito's Takuyaki. aaaaargh! bakit ganun? kakanginig ng laman! favorite ko to! sobrang katakawan ko lahat na lang favorite ko! tapos may inihaw na pusit from Inihaw Express! kasoang day ni teacher C! inubos ang pusit! sige ok lang... minsan lang kasi magka-gusto yan sa food. sabi nya, it's her fave daw. ok fine, ma'am. at ngayon habang ginagawa ko ang post na ito, niyayari ko na ang ice cream nila. kulay pink sya at may choco sprinkles. hmmm. bitin! Miguelito's Ice Cream pala to. first time kong matikman ito. at so far, panalo naman ang rating ko para sa kanya. :)

ang sarap naman. sana laging ganito... abusado? hahaha! wala lang. nakakatuwa lang isipin na ako, isang blogger na may blog na bihirang bisitahin ng viewers ko, ay naging parte ng mahalagang event na ito. sayang nga lang at wala akong dalang camera... :( at may bonus pa! biruin mo naman, nakadaupang palad ko ang ibang kilalang blogger! grabe na to!)

kung saan na naman ako nakarating sa paglalakad ko... :) nabusog pa ako! sayaap! :)

ay! nga pala! muntik ko na makalimutan. nagpatikim din ang Dunkin Donuts at Chef Chow's Shabu-shabu... kasi naman... mamaya ko pa sya kakainin, pagkatapos ng post ko... o sige! hinihintay na ako ng pagkain ko. uubusin ko muna sya.

kitakits! 0_0

tamad

2009-12-29T15:54:00.003+08:00

hindi ko na nasundan ang last post ko... wala akong mai-share na masustansya sa inyo dahil sa sobrang busy ko. naging teacher ako sa loob ng tatlong buwan pero walang nangyari. ay hindi! meron pala! tatlong buwan din akong paos. dumami ang wrinkles ko at nadagdagan ang mga kakilala kong sobrang maasim. mga nanay ng estudyante ko, co-teachers at kung sino-sino pa! sa kaasiman, walang tatalo sa mga nanay ng mga batang tinuturuan ko. daig nila ang mga buena familia kung mang-spoiled ng anak nila. tipong mayaman talaga. nakaka-bad trip! at isa pa... maliit ang sweldo ko dun. okay lang sana kung maliit. wala naman akong pakialam masyado sa pera. mabuti nga yun. para wala akong utang na loob sa may-ari ng eskwelahan na wala din utang na loob. sobrang makunat. sobrang maarte. sobrang madaming hinahanap sayo kahit alam naman nya na hindi makakabuhay ng patay ang sweldo namin. sana, mahuli ka ng DepEd na wala kang permit!

sa loob ng mga panahon na yun, madami akong napabayaan. ang mga anak ko, ang buhay ko, ang blog na ito. kaya nung December 15, nag-walk out na ako! hindi na ako makakatagal. sabihin na nilang bastos ako! wala akong pakialam. mas kailangan ako ng mga anak ko. hindi ko na kayang humarap pa sa mga taong walang modo at matindi ang kaasiman!!! lumalaki na ang kasalanan ko at magiging kwarto ko sa impyerno dahil sa inyo!!! SANA TAMAAN KAYO NG KIDLAT!!!

pero sa isang banda, nakaganda din ang experience ko na yun. HAAAH? ANO KAMO? PARANG WALA AKONG MAALALANG MAGANDA! ewan ko... basta pakiramdam ko nag-grow din ako as a person dahil sa trabahong yun. ANO ULIT? pasensya na... pinipilit kong maging nice pero ang daliri ko ata ay may sariling utak. kumokontra sya sa mga nais kong sabihin na maganda.

siguro, yung iba sa inyo ay maiintindihan din ako.. siguro dumating din sa buhay nyo yung ganito. nasayangan din kayo ng oras kagaya ko. sa susunod, hindi na ako uulit sa mga ganitong klaseng tao. para hindi na ako mapapasubo. hindi ba?

sa lahat, Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon! ^_^

sobrang late

2009-10-30T13:58:00.002+08:00

alam ko! wala akong post sa loob ng matagal na panahon! sorry... masyado na akong natali sa trabaho ko... at sa dami ng dapat kong gampanan. may mga post ako sa kabila... eh ano? madami kasi akong followers dun... o wag na magselos...

basta! hindi ko kasi maisip kung anong isusulat ko eh... eto na lang... picture ng price list na kakaiba! sana magustuhan nyo... babalik ako ulit kapag may bago na akong update. salamat!

walang post

2009-10-05T22:28:00.000+08:00

wala akong post. isang buwan na ata... may trabaho na ko! hahaha! may pambili na ako ng cuticle remover tsaka kyutiks! bongga! hehehe....

hindi nga... sobrang busy ko lang talaga... pasensya na ha.. promise! sa weekend magkikita tayo para sa bago kong post.

miss ko na ang blog ko! at kayong lahat!

muah!

another late post

2009-09-04T00:09:00.003+08:00

pasensya na... sa dami ng ginagawa ko, nakalimutan ko ito ilagay dito. dun ko pala naipost sa kabilang blog ko ang tungkol dito.

saturday, aug. 29.

kumanta ulit ang Franciscan Quartet sa SM Molino. dapat front act sila sa album launch ni Janno Gibbs. kaso kagaya nung una, hindi na naman dumating si Janno. susmaryosep! sa totoo lang, madami talaga ang nagalit. may mga bumili ng album nya tapos hindi naman sya dumating. at kahit wala si Janno, kailangan kumanta pa din ang mga bata. kumanta naman sila. pagkatapos ng pangalawang kanta, umakyat si Papa Dudut na DJ ng 97.1 Barangay LS. sya ang naghatid ng masamang balita sa mga naghihintay na fans na hindi makakarating si Janno. at saka ipinagpatuloy ng mga bata ang pagkanta. nakakaawa ang mga bata. kasi nilayasan sila nung ibang audience. may mga nag-stay para manood. salamat sa kanila. nakakaawa si Papa Dudut. kasi sya ang napahiya sa lahat ng tao. sya ang sumalo ng kahihiyan.

tsk, tsk, tsk! ay nakooo... kayo? napapa-ay nako din ba kayo? okay lang... charge to experience din ng mga bata. Janno Gibbs, sana next time dumating ka naman. ngayon lang kita ulit makikita pagkatapos ng mahabang panahon. huli kitang nakita sa concert nyo sa school namin noon, 11yrs old ako nun. (pero hindi ako big fan ni janno ha...)

(ayan si papa dudut at ang FQ)

September 1

2009-09-03T23:24:00.003+08:00

isang araw na espesyal... bakit? ano bang meron kapag sept 1? tsaka bakit ngayon ko lang nai-post ito? dapat nung mismong sept. 1! syonga! ay ganun? pasensya na... sa sobrang dami ng hugasin ko, inabot ako ng tatlong araw sa lababo. ni hindi ko namalayan na ganun na pala ako katagal dun. weh!

sept. 1, birthday ng best friend ko. ilang taon ko na ba syang best friend? 15 years na. 15 pa lang ako nung naging close kami. 30 na ako ngayon. kalahati ng buhay ko na syang kasama, karamay at kaaaway minsan. maasim kasi tong babaeng to eh! sobrang asim! siguro signs of aging. kapag hindi sya nabati o na-text back, galit na agad. o di ba maasim? kainis! pero, hindi ko na sya maitapon. kasi best friends nga kami.

madami kaming pinagdaanan nitong si G. noon, kapag walang pera, yelo lang ang meryenda nya. oo! yelo talaga! kapag meron syang 20 pesos, may pang-yosi na sya nun. tsaka yelo. kaya ayun... 15 years na rin ang ubo nya. amazing.

nagka-anak si G. kaso iniwan sya ng lalaking yun! as in, tinakbuhan. pinasakay lang sya ng jeep, paglingon nya, tumatakbo na palayo ang lalaking yun. totoo! hinabol nya. kaso, nagta-transform ata yung lalaki eh. biglang nawala. kawawa naman si G... umuwi sya nun, tulala. nang ipanganak nya ang bata, wala pang isang buwan... nasa amin na. nung una, binibilhan lang namin ng gatas, diaper, gamot... hanggang sa kami na pala ang nagpapalaki sa bata. dalaga pa ako nun. tita ko ang umampon sa bata. malaki na sya ngayon... pero kilala nya ang mama nya.

naaalala ko... palaging umiiyak si G sa akin. kasi sya mismo, ampon lang din ng pamilyang kinabibilangan nya. palagi syang walang pera. palagi syang halos namamalimos sa mga pinsan nya para may pangkain sya. kaya kapag may pera ako, na hindi naman madalas nangyayari, hinahatian ko sya. minsan bumili kami ng Lucky Me Chicken Noodles. wala silang gas. pano namin iluluto? nagtitigan kami... bumalikwas sya. sabi nya, alam na daw nya... pumasok sya sa bahay nila. pagbalik, may dala syang DPC Yellow Pages. makapal. sinindihan nya ang isang pilas ng pahina nito. sinundan pa nya. nilagyan ng lawanit na napilas nya sa likod ng pinto. paypay. paypay pa. yellow page ulit. ipinatong ko na ang kalderong maliit sa umaapoy na yellow pages at lawanit. sya naman, walang tigil sa pagpilas at pagsalpak ng yellow pages. kahit hindi pa kumukulo, inilagay ko ang noodles. sige pa! paypay. pilas. salpak. paulit-ulit lang. hanggang sa malapit ng maubos ang yellow pages, uminit bahagya ang tubig. parang mainit pa ang jingle ko. pero himalang lumambot ng bahagya din ang noodles. "pwede na yan!" sabi nya. oo nga. kahit ano siguro kakainin namin dahil gutom na talaga kami. masaya namin pinagsaluhan ang basang hilaw na noodles. at sa tuwing maaalala namin ito ngayon, tumatawa na lang kami. salamat sa Diyos. buhay pa kami hanggang ngayon at kahit paano may nagbago sa mga buhay namin mula noon. hindi na kami kumakain ng basang hilaw na noodles. luto na talaga...

sept. 1, ito din ang hudyat namin dito sa bahay na pasko na! taon-taon, pagtuntong ng araw na ito, magpapatugtog na agad si mama ng pamaskong kanta. madalas jackson 5. at kahit hindi na dito nakatira si mama, naiwan ang tradisyon na iyon dito sa bahay. "Early Christmas Morning" by Cindy Lauper. yan ang pinakinggan ko ngayon. wala na kasi yung cd ng jackson 5. ok pa rin. ang importante, hindi ko nakalimutan.

Music Playlist at MixPod.com

sept 1... habang buhay ko na itong ise-celebrate...

late discovery

2009-09-03T11:41:00.001+08:00

bakit ngayon ko lang nadiskubre ito?

(,") BLOGS NG PINOY (",)

sayang... sana maisama ako sa link nila... :(

pulitika

2009-08-31T20:30:00.002+08:00

madami na akong blog na napuntahan o nabasa na may halong POV nila sa pulitika. hindi naman masama iyon para sa akin pero kung ako ang tatanungin kung mag-ba-blog ba ako ng tungkol sa pulitika, gobyerno at estado ng pamumuhay ng mga Filipino, ang sagot ko ay hindi! bakit pa? araw-araw nasa balita na yan. kaliwa't kanan ang awayan, siraan, demandahan, scandal, mahal na hapunan at kung anu-ano pa. bakit ko pa sila isasali sa blog ko? sabi nga, "hindi ako magba-blog ng makakasira sa bayan ko!" (wow!) hindi dahil masyado akong makabayan. wala lang akong interes sa kahit na anong tungkol sa kanila. masyado na ngang masalimuot ang buhay ko eh, dadagdagan ko pa ng ganun? di bale na. mas masaya kung masaya ang blog mo o kaya ang posts ay tungkol sa mga bagay na nakakatuwa. siguro mas mabuti pang paunlarin ko na lang ang buhay namin ng pamilya ko. mas magiging kapaki-pakinabang pa ang oras at pagod namin ni D. ayoko ng magulo at maingay. ayoko ng away. at kung gusto ko ng pagbabago, mas maiging simulan ko na lang sa sarili ko at sa pamilya ko. ika nga, huwag mong yakapin ang hindi mo kayang sakupin. masakit sa ulo ang sobrang concern sa lahat ng bagay. minsan labas na ito sa mga bagay na kaya mong kontrolin o hawakan. magsimula ka sa maliit. lalaki din yan. parang pagpapalaki ng anak, parang blog. dadating ang panahon, may mgababasa din nito. at maiintindihan ako.

mga tanong ni nanay

2009-08-11T01:25:00.006+08:00

mula nung araw na una kong nalaman na nasa sinapupunan kita, mahal na kita agad...
kung pwede lang, hilahin ko ang oras para makita ka na...

kahit magmukhang naglalakad na sako ng bigas, okay lang...
basta masigurado ko lang na malusog ka...

paglabas mo, nagkaron ako ng laruan... nagkatotoo ang nilalaro ko noon na nanay-nanayan... yun nga lang, buhay ang manika ko. totoong umiiyak. totoong gumagalaw.

ang sarap-sarap sa pakiramdam na sa kauna-unahang pagkakataon, meron akong matatawag na akin.
noon kasi madalas lang akong pahiramin ng gamit. o di kaya'y bigyan...
pero ngayon, ikaw ang pinakamaganda sa lahat ng nakita ko na hindi ko kailangan hiramin, ipagmakaawa o hintaying maluma bago ko makuha...

ako ang may-ari sayo...

pero...

papano pag lumaki ka na? akin ka pa ba?

papano kita palalakihin?
magiging mabuting tao ka kaya?
hindi ka ba magkakasakit?
mag-aaral ka kayang mabuti?

anong ituturo ko sayo?
anong ipapangaral ko sayo?

mahirap pala kapag totoo na...

hindi ako pwedeng manghina.
hindi pwedeng umiyak sa harap nila.
hindi ako pwedeng magkasakit.
hindi pwedeng wala.

paano ba?

natatandaan mo ba ang mga tinuturo ko?
natatandaan mo kaya ang mga pangaral ko?
gumagalang ka kaya kapag nasa harap ka ng ibang tao?
ano kaya ang masasabi nila tungkol sayo?
pinahahalagahan mo kaya ang paghihirap ko?

isang araw, hindi na kita kilala. hindi ka na rin akin. baka hindi mo na rin ako pakikinggan...

pero ikaw, hindi kita makakalimutan...

"Sana"y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang akoy nasa duyan"

PBA092p64qrq

Cory, Estero at Birthday ni C... may bonus pang byahilo!

2009-08-08T19:04:00.008+08:00

madami na ang nagblog ng tungkol kay Cory mula ng mamatay sya... overrated na nga yung iba eh... napakalaking bahagi kasi ng event na ito sa buhay ng mga Filipino. magba-blog din ako ngayon ng adventure namin nung naka-burol sya sa Manila Cathedral.

Pumunta kami dun ng mga bata kasama ang kapatid kong si C at ang kanyang pamilya. Birthday ni C nun. pero imbes na piliin nya ang mag-celebrate sa bahay, mas ikinatuwa nya ang pagpunta duon para makiramay at ipakilala sa mga bata si Cory. naks naman!

(T-shirt ni ADJ1)

pagkatapos ng madaming rekusitos sa bahay at sa daan, nakarating din kami sa Intramuros. sus! hindi ko namalayan na nakarating na pala kami dun. buong byahe kasi pakiramdam ko binoksing ako ni aling dionisia... syet! ang sakit ng ulo ko talaga! byahilo ba... anyway, dumilat lang ako nung pababa na kami ng kotse. at nagmamadaling pumunta sa harap ng simbahan. pagdating namin sa Palacio Del Gobernador, hindi na kami naka-diretso sa simbahan. bukod sa sarado ang facade ng simbahan, pinahinto daw muna ang public viewing. siguro dahil may V.I.P. sa loob... sobrang dami ng tao at walang tigil pa ang pagdating nila sa lugar na yon. maaaring lahat sila ay nakikiramay, may ilan na gustong masilayan ang kaputian ni kris, yung iba naman usyoso lang talaga, pero pinaka nakakainis ang mga namumulitika lang. sa harap ng simbahan mismo, madaming sasakyan na nakaparada. madaming pulis. yung mga kotseng nakita ko duon ay mga sasakyan na nun ko lang nakita sa buong buhay ko. nangangahulugan lang na madaming bigating bisita sa loob na gustong makiramay sa pamilya Aquino.

habang naghihintay kami sa harap ng building ng Palacio, nanginain muna ang mga bata ng taho, maning may balat na nilaga at tubig. yosi naman ang sa mga matanda. hintay pa... kwentuhan... as usual, magkatabi na naman kaming magkapatid at patingin-tingin sa paligid. madami ang nakapagsabi sa amin na mukha daw kaming notorious kapag nagtabi kami ni C... parang lagi daw kasi kaming naghahanap ng mapagtatawanan at lalaitin. hahaha... hindi naman masyado! pantanggal lang ng inip, kumbaga.

(ang asong si joy)

sinubukan din naman namin na makisabay sa mga estudyante na nagsidating. kaso, maasim ang leader nila at ayaw magpasabay sa hilera nila. sabi ng lider: "hindi po kami makiki-usyoso lang o mamumulitika dito. makikiramay po kami." ??? talaga lang ha?! kaya pala, may dala pa kayong flag na may logo ng eskwelahan nyo at naka-uniform shirts kayo... hindi nga kayo namumulitika o nakikiusyoso... nagma-marketing lang.

hindi nagtagal, nagdesisyon na kami na huwag ng tumuloy... oo, one step closer na kami kay Cory. pero may mga kasama kaming mga bata na hindi namin pwedeng isabak sa pila at ulanan. isa pa, gutom na ang lahat. naisip namin na umalis na lang at pumunta na sa Estero para i-celebrate ang birthday ng kapatid ko. nag-alay na lang ng konting panalangin kahit nasa labas kami ng simbahan at saka kami umalis. lahat kami gutom na talaga...

(papasok ng Estero sa Ongpin, Manila)

pagdating namin sa estero, hindi na kami nag-dalawang isip. umupo at umorder agad ang bayaw ko. nakalimutan nga agad ng mga bata si cory eh... at dahil birthday ni C, syempre pa, espesyal ang pagkain. kagaya ng Frog Legs with Chili-Garlic. o di ba, espesyal? masarap kumain sa estero. kung pa-coño ka, hindi ka pwede dun. kasi estero nga eh... tabing ilog. pero, sing-sarap ng pagkain sa mamahaling restaurant ang pagkain nila, mura pa! pagkatapos pang masarap na hapunan, hindi pa kami nakuntento at pumunta kami sa Salazar Bakeshop na halos katapat lang ng Estero. masarap din ang mga tinda nila. bumili ako ng paboritong mamon ni ADJ2 at Choco Krinkles na singlaki ng platito. dali-dali din kaming umuwi dahil lumalakas ang ulan at sobrang pagod na din ang bayaw ko.

sa haba ng lakad namin na yun, tinanong ko ang sarili ko... nag-enjoy ba ako? ano ba ang natutunan ko? masaya ba ako kahit pagod?..... madami pa akong tanong, pero sobrang nakakainis ang byahilo ko! nag-enjoy naman ako... may natutunan din, sa palagay ko... pinilit kong i-recall ang lahat ng nangyari sa lumipas na maghapon... wala... ang naaalala ko lang ay ang byahilo ko. bad trip. hindi ko na nga nasilayan kahit kuko ni Cory, sumakit pa ng husto ang ulo ko. buti na lang may frog legs sa estero...

sayang... di ko pala nakunan ng picture. next time na lang.

Si Ben Ten at ang baby kambing

2009-08-07T11:51:00.004+08:00

ito si Ben Ten. Tama! manok sya! nagulat ka ba at may pangalan pa ang manok namin? ang totoo nyan, si AD ang nagbigay ng pangalan nya. nabili namin sya sa pistahan noong sisiw pa lang sya. sila yung mga sisiw na may kulay na inilalako sa daan kapag may fiesta. minsan palabunutan pa nga para makakuha ka ng isa. kulay green sya nuon. pinili sya ni AD kasi paborito nya si Ben 10. take note, babae si AD. at dahil kulay green ang kulay ng mga gamit ni Ben 10, ito din ang pinili nyang kulay ng sisiw. sa ganyan natuto si AD sa colors. hindi nya natatandaan ang pangalan ng kulay. ina-associate nya ang kulay sa mga bagay o tao at yun ang pangalan ng kulay sa kanya. galing noh?

ngayon, malaki na si Ben Ten. at ang akala ata nya, aso sya. bakit? kasi palagi syang nanghahabol ng mga lumalabas sa gate. palagi syang nanggigiri at nananabong ng paa. tumititig pa nga sya ng patagilid bago sya manugod. kakaiba talaga...

eto si baby kambing. sorry na lang... hindi ko kasi alam ang pangalan nya. bagong panganak yan. ang cute noh?

palagi din syang ginigirian ni Ben Ten. kawawa naman...

ang sarap sa lugar namin di ba? may manok na sira ulo, may autistic na mga aso, may kambing na bagong panganak, at bukid sa tabi ng bahay namin na maraming kuhol.

san ka pa?

Para sa Franciscan Quartet...

2009-08-07T10:50:00.005+08:00

Madami na ang nakanood sa Franciscan Quartet sa Talentadong Pinoy... unti-unti na din silang nakikilala... at ikinatutuwa nila yun. kahit pa nga hindi sila nanalo sa ikalawang pagkakataon, wala lang sa kanila. bumalik sila agad sa paglalaro ng uno o paghaharutan. ganun ata talaga kapag bata...

pero wala ng hihigit pa siguro sa tuwang nararamdaman namin... kaming mga ina ng apat ng apat na batang ito... kaming mga nanay na unang-unang natataranta kapag may sasalihan silang contest. o di kaya naman may performances sa mga malls o schools. nakakatuwa talaga! wala na akong ibang masasabi kundi yun... siguro kalakip ng kahulugan ng pagiging ina ay ang damdaming nasasaktan kapag sila ay binabatikos o kinaiinisan. hindi ko alam sa mga taong ito pero siguro sira ang tuktok nyo o insecure lang kayo. mula ng lumabas sila sa talentadong pinoy, laman na sila ng ilang forums... kami, kabilang na si teacher C, ay walang habas na nagpasalamat sa mga taong naka-appreciate sa talento ng mga bata. siguro nga O.A. na kung titignan pero dahil mga anak namin sila, kaya kami ganito. well, ako lang naman ang ganito. hehehe... kasi ako lang ang nagba-blog ng tungkol sa kanila.

may isang forum akong nabasa, madami ang nagsabi ng maganda tungkol sa kanila. "wow!" sabi ko... pero may isang post dun na ang sabi nya, bakit daw nagugustuhan ng mga taong yun ang FQ? hindi naman daw madadala ng mga bata ang boses nila hanggang paglaki nila. puro birit lang daw ang ginawa. GUNGGONG KA! teacher pa man din daw kuno sya sa isang sikat na unibersidad. siguro kung anak mo yun, baka nauuna ka pa sa mga nagko-comment at baka hunting-in mo pa ang lahi ng magsasabing pangit ang kanta ng anak mo! meron pa ngang nagsabi ng bulok! yun palalagpasin ko pa eh... insecure naman kasi yung mga yun... pero itong kamote na to, palibhasa wala atang anak, ay naku! naiinis talaga ako sa kanya! mamatay ka sa inggit!

sa ngayon, madaming guestings ang FQ sa mga mall shows. alam nyo kahit hindi sila sumikat, may future ang mga batang to dahil nag-aaral sila at aktibo pa sa ibang school activities. palagi kong sinasabi kay ADJ1 yan... dapat may fallback ka, anak... kung hindi ka mag-succeed sa isa, meron ka pang pagyayamanin na iba... kaya hindi ko sya hinahayaan na malunod sa tagumpay nila. palagi ko syang pinapaalalahanan na dapat marunong syang magbalanse... mahirap i-share sa inyo ang heart to heart talks namin dahil baka sabihin napaka-perpekto ko kahit hindi. kaya, amin na lang yun... wag ka na makisali.

abangan na lang natin ang susunod na kabanata...

saglit lang...

2009-07-23T23:54:00.007+08:00

alam kong late post na ito, pero pasensya na ha... ngayon ko lang kasi naalala na i-share sa inyong lahat ang adventure na ito.

pagkatapos ng Talentadong Pinoy adventure ng Franciscan Quartet, naimbitahan kami ng nanay ng isa sa kanilang myembro na umattend ng birthday party ni Chowder. si chowder ay kapatid na bunso ng isa sa mga quartet. yun lang ang nakasanayan ng mga bata na itawag sa kanya kaya yun na lang din ang ilalagay ko dito.

bongga ang party ni chowder! may mamang sorbetero, catering, jollibee mascot at choco fountain na talaga namang binakuran namin ni JM (isa sa quartet). OMG! ang sarap talaga ng chocolate nayun! may marshmallow pa! yumm!

hindi pa man tapos ang party na yun ay sinundo na kami ng school service para naman sa isa pang birthday party sa tagaytay. isa itong retreat house/resort ng school nila. maganda dun! party naman yun ng apo ng may-ari ng school. may clown, may magic show, may lobo din, catering at kung anu-ano pa. syempre pa enjoy ang mga bata! ngayon lang nangyari ang ganito. para kaming nakatuhog ng kambal na fish ball. jackpot ika nga!

maganda ang lugar na yun talaga. may swimming pool. presko. malawak na garden. may chapel din, function hall, dining area na malaki at maganda ang interior design. mga chandelier na mamahalin. paintings at figurines. mukhang antique pa nga yung iba eh... in short, busog na ang tyan namin, busog pati mata ko sa mga nakita ko.

busog din ang mga lamok. sobrang laki ng mga lamok duon. kapag kinagat ka parang magkakapasa ang pinagkagatan nito. masakit mangagat. nakakatakot.

lingid sa kaalaman ng lahat, may isa akong napansin. yung driver na naghatid sa amin. buong byahe namin papuntang tagaytay, masayang naglolokohan ang mga bata sa sasakyan. luma na ang sasakyan na ito. walang aircon. pero hindi yun ang punto ng kwento ko. hindi naman ako maarte na hindi makakasakay sa lumang sasakyan. kahit ano, kahit saan pwede ako. hindi ko alam kung anong problema ng mamang ito. nahiya naman akong sitahin dahil mukhang asawa sya nung isang gurong kasama namin. siguro hindi nya gusto ang ideyang pagsundo sa amin at paghatid pabalik sa pinagsunduan nya sa amin. siguro dahil tumirik ang sasakyan bago kami makarating sa pupuntahan namin. siguro dahil naiingayan sya sa mga bata. siguro dahil masakit ang tyan nya. maraming posibleng dahilan pero isa lang ang tanong ko: bakit ako na naman?

pagdating namin sa venue ng ikalawang party, doon nagsimula iyon. sakto naman na ako ang naka-upo sa dulong bahagi ng sasakyan kaya obligado na ako din ang huling bababa. nakababa na ang mga bata kasama ang mga nanay nila pati na rin si teacher C, nang marinig ko na sinambit nya ang salitang ito: "BAWAL ANG MAINGAY DITO!" inakala kong biro yun. pero ng lingunin ko ang mukha nya, mukha syang galit. hindi ko na pinansin. petty. ako at yung teacher na isa pati ang anak nito na lang ang natira. yung mamang driver na yun ay nasa driver's seat pa din. bago ako bumaba, narinig kong sinabi ng bata: "Baba na po ako." pagkarinig ko nito, inalok ko sya na: "Halika, anak. Sabay ka na sa akin, gusto mo?" bilang ina, naiintindihan ko ang naramdaman ng batang yun. na-excite sya sa nakita nya kaya gusto nyang bumaba kahit hindi nya kasabay ang mama nya. nagmagandang loob lang ako. isa pa, mabait ang gurong yun kaya magaan sa loob ko na gawin yun. pero minasama ata ng mamang driver yun. dahil ang sagot nya ay: "PSST! HINDI! DITO KA LANG! WAG KANG BABABA!!!" ???
alam nyo, maaari ko na sanang hindi pansinin ang gesture nyang yun. dinuduro nya pa nga ang bata habang sinasabi nya yun at nagtatagis ang kanyang mga bagang. hindi ako O.A. magkwento. dun ko naisip na baka nga anak nya ang bata at asawa nya ang teacher. PERO, bakit parang galit na galit sya? bakit nya nasabing bawal ang maingay sa lugar na yun gayong hindi naman sa kanya ang lugar na yun? bakit nya nasabi ito nung saktong nakababa na ang lahat? bakit nya pinagalitan ang bata pagkatapos kong alukin na sumabay sa akin? sensitive ba ako masyado? o totoo ang hinala ko?

maaaring naiinis nga sya sa amin. bakit? inano kaya namin sya?

aaaah! gusto ko sanang kausapin si teacher C tungkol dito. gusto kong ipaalam sa kanya ang pangyayari. kinuwento ko iyon sa mga nanay na kasama ko. dahil naniniwala akong they ought to know. kami lang naman ang alien sa sasakyan na yun. pero hindi ko na lang sinabi. ayokong ma-spoil ang fun nilang lahat. pero hanggang pag-uwi at bago matulog, dinamdam ko yun. it's very unusual kasi hindi nga ako madaling maapektuhan ng mga ganun. kahit late na, gusto ko pa sanang itext si teacher C. pero pinigil ko ang sarili ko. maraming malalagay sa alanganin kapag ginawa ko yun. nanahimik ako. pero masamang masama ang loob ko. palagi na lang ako nag natatapat sa ganung sitwasyon. kagaya ng pangyayari sa gwardya ng ABC 5. at ng ilan pang pangyayari sa buhay ko...

bakit ako na naman???

siguro dahil espesyal ako... ^__^

**sana yung mamang driver na yun ay maturuan ng manners ng asawa nyang teacher (kung asawa man nya ito)... dahil nakakasira ng reputasyon ang ganung kagaspangan. unang una sa lahat, hindi namin pinilit na sumakay sa kanya. sabi nga ng isang nanay, kung alam lang daw nya, sana dinala na lang nya ang sasakyan nya. at mas nauna ang dahilan na imbitado ang mga bata sa handaan na yun. madami pa akong pwedeng sabihin pero hindi na maganda yung iba kaya shut up na ko... bahala na kayong manghula.**

hay naku... isang araw na naman ang lumipas... kapag swerte ka nga naman... >_<

talentadong pinoy, franciscan quartet at amag ng blog ko...

2009-06-25T20:40:00.008+08:00

ang tagal kong walang post. kasi naman, super busy talaga ako sa mga tyanak ko dahil nagpasukan. super aliw din sa paglalaro ng online games kaya wala akong time mag-post.

isa pa sa dahilan ng pagiging busy ko ay ang anak kong si adj1. palagi silang may kanta sa mga SM Malls at school. nung june 8, pumunta kami sa novaliches. sa ABC 5 mismo! para yun sa taping nila sa talentadong pinoy. oh-hah?! yabang ng nanay! hehehe... at syempre pa, may kwento na naman ako sa trip na yun.

5 am nung magkita kami ng ibang nanay para sabay-sabay na kami papuntang nova. sa sobrang takot sa traffic jam, ayun! hindi pa ata gising ang mga demonyo nasa kalye na kami... 6:30 am kami dumating dun. 8 am ang call time. oh di ba? ayaw namin dumating ng maaga... pero buti na rin kasi madaling nakagamayan ng mga bata ang lugar. at least hindi na sila masyadong kakabahan. (yun lang ang akala ko..) wala akong tulog kahit konti nun. alam ng mga kasama ko yun. magdamag akong nag-handa para sa lakad namin na yun. yun din kasi ang first day of school ni adj2 at may pasok din si bunso. sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko pagkakasyahin ang oras ko sa lahat ng gagawin ko. susme! kapag naalala ko yun, parang gusto kong hingalin ulit at magpadala sa ospital. stress ang kagandahan ko. makikita pa naman ako sa camera... syet!

sa madaling salita, lumipas ang maghapon namin ng mga nanay na kasama ko sa paghihintay sa labas o kaya sa canteen ng ABC 5. pilit nilalabanan ang antok at pagod pati paggastos. palipat-lipat kami ng pwesto ng mga nanay na kasama ko. apat na bata kasi ang bumubuo ng Franciscan Quartet. obvious ba? kaya nga quartet! ang redundant ko naman... bale, apat na nanay kami na magkakasama... natural! aba naman! kagilagilalas kung may isang bata dun na dalawa ang nanay, di ba? pero syempre kasama namin si teacher C... ang napaka-tiyagang si teacher C. sya ang voice coach ng mga bata. sya ang "lahat" ng mga bata. sya ang napapagod, sya ang nagtuturo, sya nag nagsasaway, sya ang kinokontak ng mga taong interesado sa mga bata.... lahat na ata ginampanan nya sa mga bata.

may kasama pa kaming isang teacher. si teacher M. sya naman ang matyagang makipag-baragan sa mga tao nung nag-audition ang mga bata sa talentadong pinoy sa MOA. para lang makapag-audition ang mga bata. may 2 pa kaming kasama, kapatid ng isa sa mga myembro at yung isa ay kamag-anak nung isang myembro. gusto sana namin magsama ng marami kaso bilang lang daw ang taong manunood. kaya pala... kaya pala nung oras na para pumasok sa studio, nagulat kami sa dami ng nakapila sa labas ng studio mmismo. yun pala ang ibig sabihin ng "bilang". yung mga audience na yun, puro may bayad daw. kasi andun yung babaeng nag-asikaso ng aming WCP o working child's permit. naririnig ko sya na nagtatawag, "o.. yung mga talent ni osang pasok na!" talent? ayun pala ang tawag sa manonood ng show na papalakpak lang at sisigaw ng "whooo!" o kaya ay mag-wawagayway ng lobo habang may nagpe-perform. talent ang tawag nila dun. at 'day! take note, kuntodo makeup at hairdo ang mga taong ito. walang habas ang pagpapa-cute nila. syempre kailangan yun. o sige... talent na kung talent... buhay nyo yan eh... pero ang nakakaasar, muntik pa kaming hindi papasukin ng guard. kami at yung ibang kasama ng performers nung araw na yun. kami pa daw ba ang hindi papasukin?! ayos ah! kundi pa kami sinundo ni teacher C sa labas ng studio, hindi na kami maaalala ng sinuman sa kanila. kainis number 1, di ba?

sa loob, nasilayan ko din sa wakas ang host ng show. si ryan agoncillo. sy jusko! ang gwapo nya! talaga naman naghanap ako ng kanin nung mga oras na yun. masasabi mo talaga na ang swerte naman ni juday... kahit alam naman ng lahat na swerte din naman sya kay juday. andun din ang mga talent scout. si rossana roces, bayani agbayani at audie gemora. ayoko na magkwento ng mahaba kasi wala naman ako pakialam sa ibang tao sa paigid ko nung mga oras na yun. ang pakialam ko lang ay ang pagkanta ng mga bata. kaba, takot, naiihi, najejerbax, nahihilo, naiiyak... ilan lang yun sa mga naramdaman ko nung mga oras na yun. madalas akong maiyak sa pagkanta ni adj1. alam ko sasabihin mong o.a. ako. bahala kayo... kayo kaya ang makapanood ng anak nyo na kumakanta sa stage at pinapalakpakan ng tao, hindi ba man lang kayo mata-touch sa eksena? plus, sobrang emotional kasi ako. kahit matigas ang dating ko sa mga anak ko, madali naman akong maiyak kapag nakikita ko sila na kinatutuwaan at kinawiwilihan ng mga tao. ina ako eh... yun lang explanation dun. kung kayo hindi ganun, hindi ko na rin problema yun.

natapos ang event na yun. nanalo sila sa semi-final pero hindi sa finals. okay lang. Php15,000 ang maiuuwi nila. masama pa ba yun? hindi. para sa akin bonus na lang kung manalo sila. masaya na ako na nakakanta sila ng maayos, walang sabit at piyok at nasisiyahan ang nanonood. sayang lang kasi ni hindi namin sila nakunan ng litrato kasama si ryan agoncillo. nagtago na kasi sya sa dressing room nya after the show. okay lang. may pics naman sila nung ibang celebrity. yun ata ang kaligayahan ng mga batang ito. kung alam lang ng mga tao yun... hindi sila mukhang pera. hindi sila nag-iinggitan. hindi din sila nagyayabangan. apat silang magkakasama. mukhang mahirap silang magkasundo kung titignan. pero hindi. nagkasama kami ng mga batang to nung nasa PAGCOR pa sila. dapat kasali sila sa FLOW concert. isang malaking concert ng PAGCOR na may gintong tiket. hindi ka makakanood kung wala ka atang libo-libo sa bulsa. ibig kong sabihin, lahat naman ng concert libo ang halaga ng tiket. pero worth bilhin dahil mga sikat ang makikita mo. samantalang eto, hindi halos kilala o di kaya naman ay mga "has beens" ang magpeperform. kung may sikat man, yun ay yung mga sikat sa larangan na yun. PERO... 100% mag-e-enjoy ka sa makikita mo. bakit? tsaka ko na lang ikukukwento. mahaba na to eh... isang tip lang, malaking production yun. bakit sila nawala sa FLOW? hindi din malinaw sa amin kung bakit... pero nakakainis yun. tsaka na lang yun... sa ibang araw na lang.

heto ang video nila sa talentadong pinoy

ito ang parteng gusto ko sa lahat... ikukukwento ko ang napansin ko.

pagkatapos ng taping, diretso kaming lahat sa back stage. pagkakataon na para makapagpa-picture sa mga artista. ako, ayoko ng ganun. pero dahil mga bata ang kasama namin, napilitan kaming maghintay ng pagkakataon na makapagpa-picture sa mga celeb na andun. pang-friendster daw nila. mabuti na lang kasama namin si teacher M. sya na naman ang gumawa ng paraan para maka-picture ang mga bata. kami naman mga nanay, matyagang nag-abang sa pinto at nakatanaw sa mga anak namin habang nagpapa-picture sila sa loob ng dressing room na yun. napansin ko na yun eh. yung guard na naka-poste dun. bwisit na sya, alam ko. siguro kinakabahan na sya dahil baka mapagalitan ng boss nya kapag masyado na maraming tao sa dressing room ng celebs. narinig ko sya na bumulong, "tsk! pasok naman ng pasok ang mga ito!"... sinabi nya yun nung pagkapasok ni teacher c sa loob... sinagot ko sya, "hindi naman kami pumapasok ah! kaya nga andito kami sa labas ng pinto o, naghihintay!" sa loob loob ko lang, "mamaya ka sa akin, isang asim mo pa!"... parang narinig naman nya ang loob ko! may maliit na harang ang pintong yun... sinipa nya ito sabay hila ng pinto. dun sa kilos nyang yun uminit ang ulo ko... sinabihan ko sya, "kung makasara ka naman ng pinto! andito lang naman kami sa labas di ba? bakit kailangan mong gawin yun habang nakasilip kami? hindi ka man lamang ba marunong mag-excuse me?! bastos ka ah!" tinanong ako ng mga nanay na kasama ko kung bakit daw ako nagagalit. sinabi ko ang ginawa nya, buong lakas ng boses kong ikinuwento sa lahat kahit alam kong naririnig nya ako! nainis ako sa pagtrato nya sa amin. nainis ako dahil para bang mababawasan ng 20% ang sweldo nya kapag sinabi nyang "excuse me po, isasara ko lang ang pinto kasi baka po magalit ang boss ko."... maiintindihan ko naman kung sasabihin nya yun at gagawin ng walang halong inis. kaso hindi eh! pakiramdam ko ba, kami yung mga kapitbahay nya na nakikinuod sa kanya ng TV! at para lang maitaboy nya kami ay pinagsarhan nya kami ng pinto! ikaw, sa tingin mo? tama ba yun?! subukan mong sumagot ng oo, humanda ka sa akin! hehehe... joke lang... sa bwisit ko sa kanya kahit palabas na kami ng building, ngaw-ngaw pa rin ako ng ngaw-ngaw.. sabi na lang ni teacher c, "momi, ang puso mo..." saka lang ako tumigil... bigla din naman ako nahiya dahil na-realize ko, ang pangit naman ng ipinakita ko sa mga bata na attitude. kaya pinilit kong kalimutan ang insidenteng yun habang pauwi kami. oo nga naman. bakit ko iinisin ang sarili ko? dapat masaya ako dahil sa nangyari sa mga bata... dapat mag-celebrate. pero hanggang ngayon naiinis ako sa mamang guard na yun! kita mo at nasali ka pa sa blog ko? sana... makatagpo ka ng katapat mo!

at para naman sa mga bata, congrats! ang galing galing ninyo! kay teacher c, maraming salamat sa maraming bagay! hindi ko na kailangan sabihin lahat, dahil napakarami na... ^_^ sa mga ka-nanay ko, thanks din dahil nalilibre kami ng sakay! ahahaha! maraming bagay na dapat kong pasalamatan, sa sobrang dami baka hindi na magkasya dito... basta... bahala na si Lord sa inyo! ^_^

at sayo din, mamang guard!!!

PBA0931on1no

Happy Mother's Day!

2009-05-09T23:29:00.000+08:00

para sa lahat ng ina sa mundo...

Free Myspace Graphics

MARUNONG NA AKO MAG-BIKE!!!

2009-04-29T00:13:00.002+08:00

har har har!!! oo! tama ang nabasa mo! marunong na ako mag-bike! hahaha! wala kang pakelam kung 30 na ako at saka lang ako natuto! basta ang alam ko masarap ang mag-bike! wala lang akong picture eh... pero wait ka lang! syempre magpapagawa pa ako ng damit kay Rajo Laurel, magpapa-makeup pa ako kay James Cooper... gusto ko kasi airbrush ang gamitin para hindi agad mabura. bibili pa ako ng Manolo Blahnik na sapatos para habang nagba-bike ako at kinunan ako ng picture, maganda naman ang kalabasan, di bah?

nakakatuwa! una ko tong sinubukan nung 10 years old ako. kaso tanga ako sa pag-balance. kapag sinasabi nila na tingin daw ako sa malayo habang pumapadyak, iniisip ko: anu yun? pano kung may lubak sa malapit? hindi ko sya makikita kung titingin ako sa malayo, di bah? ayoko na nga! magulo pala yang bike na yan! tapos sabi nila kapag sumemplang ka, matututo ka na. sus! ilang beses na ba akong bumagsak, nasugatan at napahiya... hindi pa rin ako natuto!

pero ngayon! HAHAHAHAHA! marunong na ako!!! hindi na ako maglalakad kapag bibili sa tindahan! hindi na ako matatagalan sa paglalakad ng malayo bago ako makarating sa tindahan! malayo kaya mga tindahan dito... parusa! meron ngang malapit, wala naman tinda kundi boy bawang! syet!

wala lang... basta! marunong na ako mag-bike! saya!

bakit tagalog ang blog ko?

2009-04-14T22:00:00.003+08:00

madami dyan ang nagtataka kung bakit tagalog ang blog ko. siguro iniisip nyo, hindi ako marunong mag-ingles. mali kayo. tagalog ang blog ko dahil gusto ko dahil blog ko to. marunong ako mag-ingles. nag-training ako ng ESL bago ako nakapagtrabaho sa call center. bago ko nabuo ang konsepto ng blog na ito, iba ang nasa isip ko. fashion blog sana ito. kaso, hindi naman ako mayaman. maaaring fashionista ako pero hindi ko afford ang mamahaling bagay kagaya ng mga damit, sapatos, bags at kung ano-ano pa. namimili ako sa divi at malls minsan sa isang taon. sa ukay-ukay ay nakikihalukay din ako. sa ebay at multiply. lahat yan ay minsan sa isang taon lang. mas madalas, nanay ko ang bumibili ng gamit ko sa amerika at saka nya ipapadala ang mga iyon sa amin. pero minsan lang din yan sa isang taon. kung fashion blog ang gagawin ko, baka maubusan ako. binago ko na lang ang ideya ng pagsusulat na gagawin ko. tagalog na lang, sabi ko sa sarili ko. para maipaliwanag ko ng mabuti ang gusto kong sabihin. para hindi masakit sa mata ng ibang pinoy na makikibasa sa blog ko. pero naisip ko pa rin na subukan ang pagsusulat sa ingles. dun sa kabilang blog ko, ingles ito pero hindi ko masyadong sinusulatan. alam ko din na hindi perpekto ang grammar ko. so what? puro taga-ibang bansa ang visitors ng blog na yun. and i'm sure they don't mind kung tama o mali ang grammar ko.

pangalawa kong naisip kung anong title ng blog ko. unang title nyan ay landslide. kaso ayoko na. hindi makatotohanan. hindi naman ako taga-Baguio. ano pa kaya? hanggang sa sumulpot sa utak ko ang salitang "bodega".

nung bata pa kami, sa bahay namin sa tondo... may isang maliit na built-in aparador sa sulok ng third floor ng bahay namin. mga isang dipa lang ang sukat nito. duon nakatambak lahat ng lumang laruan, tsinelas, damit, basag na plato, daga, medyas, basahan, at kung anu-anong abubot na hindi na kailangan. kapag binubuksan ito, humahalimuyak ang amoy ng pinaghalo-halong lumang kagamitan at alaala. sabi ko ulit sa sarili ko, hindi ba parang bodega din ang isip ng tao? lahat ng luma o bago, masaya o malungkot, maganda o pangit, nakakadiri at hindi, lahat yan, sa isip natin nakatambak? aaah... tama! bodega na lang ang ipapangalan ko sa blog ko!

pangatlo kong naisip, may magbabasa kaya ng blog ko? pero bakit ako mag-aalala? labag na labag sa kalooban ko ang ipagyabang ang mga bagay na meron ako. sabi nila, i-promote ko daw ang blog ko. ha? ayoko nga. mag-follow daw ako ng isang sikat na blog para ng sa ganun ay may magka-interes na sumilip ng blog ko. ha? ayoko nga. bahala na ang taong bayan na kumilala sa ginagawa ko. hindi naman ako taga-DPWH na gumagawa ng kalye sa tanghaling tapat kung kelan maraming dumadaan para lang ipakita sa lahat na kumikilos ako. sa totoo lang, kahit kapatid ko na sa kabilang kwarto lang natutulog at may sariling computer at blog ay hindi alam ang URL ng blog ko. para naman kaming tanga kung ipa-follow namin ang isa't isa at magko-comment sa isa't isa na para bang hindi magkakilala. kaya nga, di bale ng walang magbasa, pasasaan ba, malalaman din ng lahat ito. may sikreto pa ba sa internet ngayon?

hindi ako writer. hindi ako designer. hindi ako photographer. hindi rin ako sikat. isa lang akong maybahay ng isang data encoder at may tatlong anak na may edad na 11 pababa. wala akong trabaho. hindi rin ako gimikera. ni hindi ko nga alam ang papuntang The Fort. mahilig ako sa fashion, arts and music. pero parang lahat yun ay walang interes sa akin kung minsan.

maaaring maraming bagay ang hindi tiyak tungkol sa akin. marami din bagay na wala ako. hindi na mahalaga ang mga yun. sa ngayon, masaya lang ako sa buhay ko. basta may kamera ako at may internet connection, okay na ang maghapon ko. araw-araw, may mahahalukay ka sa bodega ko.

PBA09nqnq9s0

Jesus Christ Superstar

2009-04-13T22:45:00.004+08:00

ang pelikulang ito ay una kong napanood nung grade 3 ako. mula noon, kagaya ng wrestlemania, naging tradisyon na ito ng pamilya. hindi lilipas ang mahal na araw na hindi namin sya pinapanood. talaga naman! sino bang hindi mawiwili sa ganda ng mga boses ng mga taong ito? bingi ka o bobo o wala kang alam kung hindi mo ito ma-appreciate...

at lahat ng hinawaan ko ng sakit na to ay taon-taon na rin nanonood. pati na rin ang mga hinawaan nila. sakit ngang maituturing. ewan ko. madami din naman kumontra. blasphemous daw. ipinapakita ng pelikulang ito ang relasyon ni Jesus kay Magdalena. ipanakita din dito ang human side ni Jesus. at hindi daw katanggap-tanggap yun. ewan ko sa inyo! mahirap makipagtalo pagdating sa religion. unang-una, hindi ako nagbabasa ng Bible. naniniwala ako sa Diyos, Katoliko ako eh. pero hindi ako exaggerated kagaya ng iba. ito ay pelikula lamang. ginawa ito para ma-entertain ang manonood. hindi para bad tripin ang sarili mo.

pinag-aral ako ng pamilya ko sa catholic school na exclusive for girls. pero wala naman akong natatandaan na itinuro sa amin ng mga Sor at Sisters na maging exaggerated pagdating sa religion o Bible. bawat tao ay may karapatang pumili ng mga bagay na dapat nyang paniwalaan. kung pinili nyo ang magpakadalubhasa sa relihiyon, wala akong pakialam. trip nyo yan. ako hindi. masaya ako sa ginagawa ko. wala akong sinasagasaan at pinakikialaman na trip o paniniwala. masarap sabihin na hindi nyo din naman alam ang totoo unless nabuhay ka kasabay ni Jesus at hanggang ngayon ay buhay ka pa. pero wag na lang. baka makatanggap pa ako ng death threats sa blog ko. hindi ako blasphemous. nagkataon lang hindi sarado ang isip ko sa mga ganyang bagay.

may nakausap pa nga ako na seminarista. nasa bahay sila nung araw na nanonood kami ng JCS. sa mga hindi nakakaalam, musical kasi ang movie na ito. hataw sa kantahan at sayawan. tipikal na pelikula ng pinagsanib pwersa na naman nina Andrew Lloyd Webber at Tim Rice. sabi ng seminarista na yun habang nanonood ako ng JCS, "walang Biblical relevance ang movie na ito! hindi sya dapat panoorin! walang kwenta!"............ basag ang trip ko, di ba? parang gusto ko syang hawakan sa braso at alugin at tanungin, "san sa palagay mo nakuha ang mga karakter na yan?! sa komiks?! tanga ka na, bingi ka pa!" pero wag na... seminarista sya. maybahay lang ako. mauubos ang laway ko sa pagpapaliwanag pero hindi sya makikinig. tinawanan ko lang sya. san ka man naroroon, brod... sana hindi ka matuloy sa pagpa-pari! kasi ang tanga-tanga mo! narrow minded ka! paksyet!

parang "Da Vinci Code"... ang daming kumontra... ang daming welga... letse... yun pala, hindi pa nila nababasa ang libro. kahit anong sabihin ng iba... WALANG MAKAKAPAGBAGO NG PANINIWALA KO SA DIYOS! huwag nyo akong tanungin ng mas malalim pa dyan. hindi ko kayo pasasayahin.

manonood na lang ako ng Jesus Christ Superstar. sasaya pa ako. hinding-hindi ko kayang ibaon sa limot ang mga lyrics ng mga kanta dito. hanggang ngayon, nakakasabay pa din ako sa kanta. hindi nga lang lahat. pero nagugulat pa din si D kapag sinasabayan ko ito. natatawa sya. kakaiba daw ako. pati si adj1 nakikinood sa amin. aspiring singer si adj1. kaya gusto ko din na makinood sya sa amin para magka-idea lang sya sa mga ganitong bagay. at isa pa, gusto ko syang maging broad minded kagaya ko. naks! kagaya ko ah!

minsan, nakatuwaan kong hanapin sa Youtube ang mga videos na ito. kasi nga wala na akong kopya ng JCS. nagtitiis na lang ako sa mabagal na buffering ng mga videos sa Youtube. mapanood ko lang sya. natuwa ako ng malaman ko na buhay pa pala si Ted Neeley. sya ang gumanap na Jesus Christ. hataw ang boses ng taong ito. daig pa si Axl Rose! at hanggang ngayon, ginaganapan nya pa din ang role na ito kahit 65 years old na sya. si Yvonne Elliman na gumanap na Mary Magdalene. buhay pa din pala. maganda pa din ang boses nya kahit matanda na. si Carl Anderson ay namayapa na dahil sa sakit na leukemia. sya ang gumanap na Judas. susmarya din sa boses ang mamang ito. halos lahat ng gumanap, sino man sila, lahat ay magaling. lahat, nakatatak sa isip ko.

heto ang video na gusto kong i-share sa lahat. kinanta din ni Ted Neeley sa kanilang road tour ang kantang ito. kahit ako, naluha sa nakita ko. 65 yrs old na sya pero nakakanta pa din nya ng mahusay ang kantang ito.

Jesus Christ Superstar, 1973

JCS Farewell Tour, 2008-2009?

***sa paglalakad ko sa buhay ko, madami akong nakita... masasayang lang kung hindi ko ibabahagi sa iba ang mga iyon. isa lang naman ito sa nakita ko.***

Biernes Santo. Bisita Iglesia. Date.

2009-04-12T15:13:00.005+08:00

april 10
dahil mahal na araw, pinilit kong makatupad sa aking panata taon-taon. ang makapag-bisita iglesia. mas madalas ginagawa ito tuwing huwebes santo pero dahil may pasok si D nung huwebes, biyernes na lang namin ginawa. tamang-tama, wala ang mga bata. parang date na rin di ba?

una kaming huminto sa St. Andrew's Parish sa Parañaque. dapat ay sa Bamboo Organ, kaso sobrang masikip sa daan at walang parking space. hindi na kami nangahas huminto. hay naku! parang mananakit ang mga traffic enforcer na nakabantay duon.

ewan ko ba kung bakit hindi ko naisipan na kunan ng retrato ang simbahan na yun. siguro dahil maliit at ang altar nila ay may takip. parang under renovation sya. first time ko duon. sabi nila, kapag first time mong pumunta sa isang simbahan, pwede ka daw humiling. hmmmm... wala naman ako maisip hilingin sa Kanya. sa pagkakaalam ko, higit pa sa hiling ang ibinigay nya sa akin. tsaka nakakahiya naman sa Kanya... ipapako na nga Sya mamayang alas tres, hihiling pa ba ako?...

pangalawang simbahan ay ang Manila Cathedral. at dahil malapit na duon ang San Agustin Church, dumaan na din kami duon. sumunod ang simbahan ng Sto. Niño sa Tondo. next ay Binondo, Sta. Cruz at Quiapo.

halos lahat yan ay kinunan ko ng retrato. at lahat ng makita ko, kinukunan ko. ewan... feeling photographer lang kasi ako ngayong araw na to... masarap ang pakiramdam eh. maiuuwi ko ang karanasan ko ngayong araw na to.
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
bahagi ng kalye sa Intramuros ang mga retratong ito. masarap mamasyal dun dahil para ka rin nag-field trip. pero bad trip ang hitsura ng mga nagsulputan na tindahan dun. may payong, bote ng softdrinks, lamesa, upuan, at kung anu-ano pa. oo nga, napanatili naman ng lahat ng tindera na walang kalat sa paligid, ganumpaman, hindi pa rin maganda dahil kahit san mo itutok ang kamera mo, may makukunan kang payong at iba pa...
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
ito ang Plaza De Sta. Isabel. sa Intramuros pa rin ang park na ito. dati itong bahagi ng eskwelahan ng Sta. Isabel College. ewan kung bakit ngayon plaza na lang sya. sa totoo lang, nabasa ko naman kung bakit. kaso lang nalimutan ko na...
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
kahit saang bahagi ng Maynila, mayron Senakulo at Penitensya. nakakainis nga lang kasi hindi ko makunan ng maayos ang mga eksena. puro likod ng tao ang nakukunan ko. syet!
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
Manila Cathedral. dito ang pangalawang hinto namin. madaming tao. first time ko din dito. pagpasok ko sa loob, naisip ko, bakit nagkakagulo ang mga tao sa pagpunta dito? hindi naman sya kagandahan sa loob. madami din ang kakilala ko na nagpakasal dito. bakit kaya? aaaah... dahil siguro mahaba ang aisle. pero kahit na. nangangarap ako na makasal kami ulit ni D pero hindi dito. hindi sya kasing ganda ng ibang simbahan na nakikita ko. tsaka mahal... di bale na lang... sabi pa nila, halos lahat daw ng mga artista na dito ikinasal, naghihiwalay din. hweh? may ganon?
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
San Agustin Church. hindi ko alam kung bakit gustong-gusto ko ang simbahan na ito. kahit na nakakakilabot ang sahig nila. karamihan sa tiles ay lapida ng mga taong namatay nung 1800's pa. mukhang royal blood pa nga yung iba eh... may kakabit na Doña ang pangalan nila. nung una kong mapasok ito nung grade 6 ako, nasabi ko sa sarili ko, dito ko gustong magpakasal. kaso, nung nakakita na ako ng ikakasal sa akin, wala naman kaming madaming pera para ipambayad sa grandiyosang simbahan na ito. di bale... baka sakali magkatotoo ang wish ko. paglabas namin sa simbahan na ito, dapat ay tutuloy kami sa museum nila. pagkakita namin sa entrance fee --- anak ng?! Php100 ang isang tao?! anu? bakit may ganun pa? tapos nakalagay sa labas, bawal kumuha ng retrato? wag na lang! nakakainis di ba?
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
sa simbahan ng Sto. Niño, Binondo, Sta. Cruz at Quiapo ang mga huling pinuntahan namin. siguro pagod na ako kaya hindi na ako masyadong nagkukuha ng retrato. pagkatapos kong magtirik ng kandila at manalangin sa bawat simbahan, lumalabas na kami agad. madaming tao at napakainit sa loob. nagtagal ako ng kaunti sa gilid ng kalye Ongpin. may maliit na altar duon na pwede kang magsindi ng insenso at kandila. madalas, mga Chinese ang nagsisindi ng kandila at insenso duon. habang nagsisindi ako, may kasabay akong dalawang babae. titig ng titig sa akin yung isang ale. nagtataka din ako kung bakit... bakit nga kaya? siguro nagtataka din sya kung bakit ako nakikisindi duon. eh hindi naman ako mukhang Chinese. bawal ba magtirik ng kandila at insenso dun kapag hindi ka Chinese? kapag sinabi ko naman na purong intsik ang lolo ko, matatawa naman kayo at hindi kayo maniniwala. kasi nga, hindi mababakas sa akin ang pagiging Chinese. maitim ako eh. kasalanan ko? hmpf! bahala nga kayo...
~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~~~~~*******~~~~
masaya ako sa nangyari sa araw na to... bukod sa nakatupad ako sa catholic obligation ko, kasama ko si D. para kaming nag-date. kahit walang pera, okay lang. basta sabay kaming maglakad...

palaspas UPDATED

2009-04-09T02:51:00.001+08:00

nakalimutan ko... palaspas nga pala nung Linggo. nakapagsimba naman kami ni D kahit na-late kami sa misa. nag-promise kasi ako sa sarili ko na magsisimba ako. kaya kahit hirap bumangon, sugod kami sa simbahan. ang problema, wala akong dalang camera. kaya cell phone cam ang ginamit ko sa pagkuha ng pics. ang problema ulit, nawawala yung USB cable ko. pano ko ngayon ililipat dito ang pics na kinunan ko? ow syet! di bale... habol ko na lang.

ow syet! nakita ko na ang USB cable ko! kaya eto yung mga pics...

Wrestlemania Pics

2009-04-09T02:05:00.003+08:00

para akong tanga... kinunan ko pa ng pics yung tv screen namin habang nanonood ako ng wrestlemania 25...

WRESTLEMANIA XXV

2009-04-08T23:42:00.009+08:00

pinanood ko to eh! hahaha... nakakatuwang isipin na pang-25 na pala. ang natatandaan ko kasi na unang Wrestlemania na sineryoso ko ay Wrestlemania VI. ang galing ano? 10 years old lang ata ako nun?... pagkatapos nun, sunod-sunod na ang panonood ko ng wrestling. nahinto na lang ako nung nagkaron ako ng barkada, jowa, lakwatsa...

hindi ko makakalimutan yung notebook ko na listahan ko ng mga paborito kong wrestler. syet... hindi ko naman matandaan kung sino-sino sa dami nila. pati kung sino ang mga naglaban sa Wrestlemania at Royal Rumble nakalista dun. hindi ko na rin alam kung nasan na ang notebook na yun. please lang, kung natagpuan nyo ito, huwag nyo nang isoli sa akin. hahaha... nakakahiya kasi eh... nyahaha!

pinaka-memorable na match sa akin ay yung laban ni Hulk Hogan at ni Ultimate Warrior. yun yung Wrestlemania VI na Title for Title Match. si UW ang Intercontinental title holder, si HH naman ang World. talo si panot! nalo naman si ugat! ang galing! hahaha...

sino nga ba ang makakalimot sa mga pangyayaring ito? eh hanggang ngayon dinadagsa ng view ang laban na ito sa youtube. san ka pa? yung mga nag-comment nga dun puro kaidad ko na sabi nila, nagbayad sila sa pay per view para lang mapanood ang laban na to... kami kasi sa betamax lang eh... wala pa naman cable nung araw sa amin sa tondo.

numero unong baliw sa wrestling ang nanay ko. isama mo pa ang lola ko na, susme! kada nood ng wrestling matches, parang gustong pumasok sa tv para lang murahin at patayin ang kinaiinisan nyang wrestler. lahat kami sa bahay nanonood ng wrestling. lahat kami minahal si HH at UW... lahat kami pati na kapitbahay namin, ilang taon nawili sa mga scripted na labanan na to... kahit alam ko na scripted lahat, wala akung!!! masaya eh...

sino ba naman ang hindi matutuwa sa mga pasok ng bawat wrestler bago magsimula ang laban? magara ang mga costume nila, maskara at kung anu-anong props. pati na music nila.

sino ba naman ang makakalimot sa mga pamosong galaw ng bawat wrestler? gaya ni HH na pinupunit muna ang sandong manipis pag-akyat sa ring. hanggang ngayon palaisipan sa akin kung ilan ang sandong nauubos nya sa loob ng isang taon?

si UW na inaalog-alog ang ropes ng ring kada akyat nya dito.

si bret hart na ubod ng gwapo! si jake the snake na may dalang sawa, palagi nya nga yun pinapagapang sa natalo nyang kalaban. hahaha... sa kanya ko din unang nakita ang DDT. oo nga... sya kaya ang nagpasikat nun! ibig sabihin daw nun, Damien's Dinner Time. damien kasi ang pangalan ng ahas nya. at kaya dinner time, parang ipapakain kasi yung napatumba nyang kalaban sa ahas nya na hindi naman. kasi yung ahas mukhang busog kaya gagapang lang sa kalaban. hehehe... pero hindi talaga yun ang ibig sabihin ng DDT. click mo na lang yung blue letters dyan kung gusto mong malaman. ano pa ba? ah, si shawn michaels, gwapo at batang bata... ngayon lolo na. si british bulldog. si ms.elizabeth na jowa ni macho man. patay na sya ngayon. si sherri, ang humanoid! nyahaha... patay na rin sya ngayon. hindi tayo matatapos... madami sila. hanapin nyo na lang sa website nila.

ngayon, si adj1 na 10 years old na ang kasama ko sa panonood ng wrestling. sya na din ang nagbibigay sa akin ng updates sa mga nangyayari sa WWE. how time flies... madami na nga ngayon na bagong wrestlers. madami na din ang nakaalam na scripted lahat ang moves dito. pero mrami pa din ang nanonood. sabihin mo ng recession ang America. pero haller! 72,744 ang total sellout ng Wrestlemania XXV event na ito. oh-hah! alam ko pa ha! nanood nga kasi ako.

sayang lang kasi hindi ko nasimulan ang palabas. kumanta pa pala si Nicole ng PCD. ang kakambal ko.

pero ang saya ng event. para akong nakipag-reunion sa kabataan ko. nung panahon na wala pa akong masyadong tanong. ngayon, gusto kong itanong... bakit hindi invited si Pacquiao? sayang! sana sya na lang ang sumuntok kay Chris Jericho. lapastangan ang taong yun! hindi marunong gumalang sa matanda! nasapak ka tuloy ni Mickey Rourke! kita mo na? apektado ako kahit scripted. sabi sayo... manood ka nito, tanggal ang inip mo sa katawan.

abutan ko pa kaya ang Wrestlemania 50? sana...

squatter

2009-04-03T00:43:00.004+08:00

hindi ba madalas natin marinig ang salitang "squatter"? lalo na sa away... alam mo, walang problema kung sa squatter ka nakatira. lahat ng kalat kayang tiisin. isama mo na pati amoy. pero ang ugaling iskwating kahit kelan hindi. kapag sinasabing squatter, hindi ibig sabihin nilalait ang tinitirhan mo. yun ang pag-uugaling meron ka. kahit sa ayala alabang ka pa nakatira. naranasan ko din ang tumira sa ganyang lugar pero kahit kelan hindi ko ginawa ang madalas gawin ng iba.

heto ang ilan sa mga ugali at kilos na iskwater ang dating:

-maingay sa jeep. para bang ikaw ang may-ari.
-malakas tumawa na para bang papansin.
-mahilig mag-text na sticky caps ang gamit. dI bAh? aUcoh nGa nG gAnUn!
-tumititig sa kinakain ng iba. bad yan...
-mura ng mura... tangina na naman oh...
-dura ng dura sa pampublikong lugar. isama mo pa ang pagdahak at pagluwa ng plema.
-naka-flipflops kahit super formal ang damit. havaiianas daw kasi...
-sunod ng sunod sa uso kahit hindi bagay.
-eto matindi! PASOSYAL! SOCIAL CLIMBer! SA LAHAT NAMAN... YAN ANG NAKAKAINIS!
-pakuha ng pic sa labas ng embassy club, jaipur o manor. di bale kung hindi sadya... uy, bakit yung damit mo dun sa isang pic suot na ngayon ng friend mo? euw! purita!
-eto pa isa! MAGSUKAT NG DAMIT SA MGA BOTIQUE AT KUNAN NG PIC ANG SARILI SA LOOB NG FITTING ROOM TAPOS IPO-POST SA FRIENDSTER AT AARTE NA PARA BANG TOTOONG KANYA ANG DAMIT! YUCK SA LAHAT YAN! ATTENTION BOTIQUE OWNERS! DAPAT BAWAL YAN! SA 168 NGA BAWAL KUNAN ANG MGA PANINDA, SA INYO PA KAYA?
-kumain ng burger tapos maingay ngumuya...
-tambay sa starbucks tapos mag-uuwi ng tissue na singkapal ng mukha nila.
-bumibili ng fake tapos sasabihin authentic. ay mali! mas madalas nilang gamitin ang salitang orig kesa authentic. kaya alam mo tuloy na hindi.
-ah eto... yung mga supladang pinoy sa internet at blog world. yung iba dyan, binati mo na, ni hindi ka man lang batiin pabalik. pero basahin mo ang entries, puro wrong grammar. yabang naman...

actually madami pa eh... kaso mahirap mag-isip... tsaka alam nyo naman yung iba. para sa akin, hindi kasalanan kung sa squatter ka nakatira o umuupa ka lang ng bahay. mas mahalaga ang laman ng pagkatao mo. hindi ko pa nasubukang gawin ang mga bagay na nabanggit ko. ayoko... baka magalit ang nanay ko... tinuruan nya kami na magpakatao. at makibagay sa kahit na sino. pero huwag pilitin na maging hindi ikaw sa harap ng iba para lang tanggapin ka nila. makuntento sa kung anong meron ka...

*** bato bato sa langit ang tamaan wag magalit. ***

PBA093r1r165

ngayong summer...

2009-04-03T00:34:00.002+08:00

mga gagawin ko ngayong summer:

-magtipid!!!
-mag-ipon para sa susunod na pasukan!!!
-mag-isip ng worthwhile activity para sa sarili ko.
-summer class para sa mga bata. mahal to...
-scrapbook
-magtipid ulit!!!
-magbasa...
-magtinda. ng ano? ng aliw! tanga...
-birthday ko at ni D. gastos na naman...
-swimming ng pamilya. gastos pa din...
-maglinis ka na lang ng bahay. gusto nyo na ba akong mamatay?
-mag-recycle. kalat na naman...
-hindi nga... mag-recycle. sige... next year na lang...
-isa-isahin ang gamit ng bata sa school.
-mag-pedicure ng sariling paa.
-hindi na lang... magtipid na lang ulit...

bakit ba puro pagtitipid ang sinasabi mo?
eh bakit din ba? ngelam ka!
sana yumaman na ko... kelan kaya yun?
good luck sayo...

nakakatamad...

2009-04-03T00:24:00.002+08:00

nakakatamad... wala kasi akong pera...
dati-rati kapag naiinip, masaya ka na sa multiply...
ngayon, mas masarap matulog. kasi wala akong pera...
buti na lang may internet. buti na lang may blog.

ang blog ko, hindi magrereklamo sa mga sinasabi ko...
hindi aangal sa mga posts ko... kung tao yan, duguan na ang tenga nya...
baka nilayasan pa ko...

pero nakakatamad pa din...
dapat araw-araw may post ako eh... pero hindi naman compulsory ito... gagawin mo lang kapag feel mo...

naku! hindi kaya.... buntis ako?! syet! hindi pwede yan! check ko nga...

summer na...

2009-03-31T15:33:00.003+08:00

bahay ni kuya resort, bulacan

nagsimula na ang summer... syempre mainit. nakakinis nga eh. lalo akong mangingitim. hindi uubra ang pag-nguya at pag-ngata ng gluta soap at paglaklak ng whitening lotion. pero dahil sa tulong ng siyensya, may sun block lotion para hindi ka mangitim. o mabawasan ang chance na mangitim ka. kaya yun ang kinakain ko ngayon.

uso ang swimming. nakaka-ilan na nga kami eh. haaaay nakoooo! masarap talaga! enjoy lahat ng bata. kaso nga lang pag-uwi ko, madami akong gumbo-rumbu sa katawan. ewan ko ba...

halo-halo! wow! sarap! mahal... saging con hielo na lang para mura...

shorts, sleeveless, hat, shades, sandals... summer fashion. eh kahit naman hindi summer, yan ang fashion dito. haller?! ang init dito para mag-coat tuwing pasko o tag-ulan. unfair naman... pag wala ka sa call center, wala ka din karapatan sa ganyan. syet...

bakit pag summer, obligado kang magpaka-cool? dahil mainit? o dahil pa-coño ka lang? hindeee... siguro dahil masaya...

sino'ng ka-text mo?

2009-03-31T15:20:00.004+08:00

sino bang ka-text mo?
kasamahan mo ba sa trabaho?
kaibigan?
nanay mo?

sino bang ka-text mo?
bakit parang masaya ka?
kumikislap pa ang mga mata mo...
joke ba yan na nakakatawa?

sino bang ka-text mo?
bakit kailangan nakatago pa ang cell phone mo?
bakit ngayon hindi mo na iniiwan sa ibabaw ng tokador?
bakit naka-silent mode ang phone mo?

sino ba ang nagte-text sayo?
bakit ganyan ang mga sinasabi nya sayo?
bakit malambing ang text nya sayo?
sabi nya nagkikita daw kayo?

gusto mo ba sya? huwag kang mag-alala...
hindi ako galit. nagseselos ako kahit wala akong karapatan.
kung sa pakiramdam mo ay makakabawi ka sa lahat
ng kasalanan ko sayo sa pamamagitan nya,
hindi kita pipigilan.
at kung mapapasaya ka nya, hahayaan kita.

ngayon, kung plano mong ipagpatuloy yan, okay lang.
pero sana umuwi ka sa inyo. kung ayaw mo, ako na lang ang lalayo.

pag tapos ka na, i-text mo lang ako.
saka tayo magkita ulit.

PBA09r4qsp15

buhay..... bahay

2009-03-24T01:01:00.002+08:00

palagi akong umaangkas sa motor D. syempre... pero alam nyo ba, na kaya ko gustong-gusto na umaangkas sa kaya kasi tumitingin ako ng bahay... hindi ako bibili... tinitignan ko lang ang buhay ng bawat taong nakatira sa loob ng bahay na yun. weird ba? nai-imagine ko, masaya kaya duon? parang gusto kong pumasok. ano kaya ang amoy ng bahay nila? may bahay kasi na amoy surot. meron din naman na amoy naptalina, cologne, insenso, panis na laway, isda... ano kaya ang pakiramdam ng mga taong nakatira duon. sinabi ko yun kay D kanina habang umaandar kami. ganun din pala sya... sabi nya, ano daw kaya ang takbo ng buhay ng mga nasa loob ng bahay? pareho kaya kami ng problema at hinaing? ako, gusto kong malaman kung paano nila pinapalipas ang araw nila. minsan gusto kong tanungin kung bakit isa lang ang ilaw nila na nakabukas. yung matandang ale kaya na nakaupo at nakasilip sa pinto ay may hinihintay? bakit yung iba, gasera lang ang ilaw? masaya kaya sila kahit ganun? ako hindi masaya kapag kinakagat ng lamok, kapag walang internet, kapag kinulong mo ako sa kwartong may apat na nakasinding katol.

ako kaya? ano ang tingin nila sa bahay namin? sa buhay namin? nakakapag-iwan din kaya ako ng tanong sa isip nila?

sabi nga ng kapatid ko...

2009-03-19T00:18:00.001+08:00

And at the end of the day, I realized that I can't stand to be governed by anger for a long time and stoop down to one's low level way of thinking, I'm afraid my Mother will be ashamed of me- Cecille™

oha! oha! original yan ah! sya ang gumawa ng quote na yan! pag may gumaya nyan naku! malilintikan sa akin! galing no?

yan ang paniniwala namin magkapatid. mali ba?

batch

2009-03-18T23:21:00.005+08:00

naaalala ko nung first year ako... first time ko ulit makapasok ng school na halo ang boys at girls. galing kasi ako sa exclusive school for girls mula grade 3 til grade 6. wala ng pera kaya dun na lang ako nag-high school sa school malapit sa amin. first year... first day high... first time sa high school... dalaga na ako.

iba dun kesa sa nakasanayan ko. magulo. maingay. lahat sila magkakakilala. palaging may away. madaming frat. madaming bully. madaming malanding babae. puro pa-cute. madami din bastos, malibog at manyakis. puta! iba talaga.

madaming first experience. pero saka ko na iku-kwento. tinatamad akong magtype. naalala ko lang bigla kasi may umaway sa akin. ka-batch ko. inaagaw ko daw asawa nya.

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!

insecure mo naman. grabe. sa itsura, hindi papasa sa akin yan. unang-una kamukha ni gary granada. pangalawa, adik na, wala pang pera. pangatlo, ayoko ng lalaking may madilim na nakaraan. meron na ako nun kaya hindi ko na kailangan. madami pang dahilan para hindi ko sya magustuhan.

ang hindi ko maintindihan, bakit kung sino pa yung nakatapos, sya pa yung walanghiya ang bibig? grabe ang babaeng ito. hindi ko ipagpapalit ang dila ko sa dila nya. sobrang squatter ng dating ng mga sinabi nya. at syempre ako ang nagkukwento dito kaya ako ang bida dito. sinagot ko sya ng ayon sa natutunan ko sa mama ko.
"no wonder why he gets so tired of you. napaka-squatter ng bunganga mo! tell you what, stupid wifey bitch! i don't care about you and your little low life that you have with him! hindi ko kailangan ng ganyan dahil meron na ko nyan. hindi pa kasing mokong ng asawa mo! how shameful! wala kang breeding! nananahimik ako sa buhay ko kaya please lang, stay out!" tapos! naka-block na sila ngayon sa akin. totoo naman na wala akong pakialam sa kanila. kung nagkamustahan kami, kamustahan lang yun. kaya nalulugi ang negosyo nila dahil lahat ng kliyente nila pinagseselosan ng nakakahiyang squatter na bunganga ng babaeng yan! at isa pa, lahat ng babaeng tumawag sa office nila "bhe" ang tawag nya. sus! ano yun? tapos "bhe" din ang tawag sayo? at kinikilig ka pa? oh syet! dapat iba di ba? kasi ikaw ang jowa. kaso nga tanga ka kaya payag ka naman.

tsk tsk tsk! low life!

masama akong tao. pero may breeding ako.
hindi ako perfect. bakit? perfect ka? hindi 'day. vain ka lang.
marunong ako magsisi. kahit hindi ako mangako na hindi na ako uulit.
alam ko kung san ako matatalo pero i won't give you the satisfaction that you wanted.
ni hindi mo mararamdaman na nag-concede ako.
kung marumi ako, ano pa kaya kayo?
hindi ka nga dapat kasali sa blog ko eh, pero dahil ininis mo ako, okay lang.
magsama-sama kayo lahat ng ng mga ka-batch nyo na plastic. hindi ko kailangan makisawsaw sa mga reunion nyo. puro kayo pasikat. puro naman kayo inggitero.
hindi mo ba narinig ang sabi mismo ng jowa mo?

WALA NAMAN MAYABANG. INGGITERO LANG.

lahat sila ganyan. kayo, specifically. yung jowa mo, mabait yun. kahit sira ulo. hindi kagaya mo. tama ka na nga. ilang kb na to. masyado ka ng espesyal. yaan mo. pag nakasulat ako ng libro, hindi kita kakalimutan. isasama ko pa buong pangalan mo. wala akong kina-KATAKUTAN.

kasal (continuation lang to nung naunang post)

2009-03-14T14:10:00.005+08:00

usapan namin ako ang magme-makeup sa bride. kaya the day before the wedding, dumating ako. kasi nga may bisperas pa daw. tsaka para wala na lang sila masabi sa amin. ayoko ng intriga. so, ayun... punta ako. enjoy naman ang biyahe kahit mag-isa lang ako. may bitbit akong malaking bag na tadtad ng gamit ko. bumaba ako sa Lian. ano bang malay ko na may jeep dun papuntang Matabungkay? nag-tricycle kasi ako mula dun hanggang sa bahay ng pinsan ko, siningil ako ng Php250! anak ng...!!! akala siguro turista ako... letse, sige na...

pagdating ko dun, gutom na gutom ako... inalok naman nila ako ng pagkain... kinamay na pansit tsaka kape... okay lang... bawal mag-inarte, wala ka sa bahay nyo. pagkatapos naligo kami sa dagat. himalang malinis ang beach nila. sabagay, December eh. kung summer siguro talagang marumi kasi madaming tao... lakas-lakasan pa nga ako eh... nagsuot ako ng 2 piece pero naka-shorts ako ha... sobrang lakas kung magbi-bikini pa ko... picture at picture... akala ng mga nakakasalubong namin ng pinsan ko, dalaga ako. sabi nila, isasayaw daw nila ako mamayang gabi. lakas talaga...

kinagabihan, punta na kami sa Calatagan. dun kasi yung bahay ng bride. kaugalian sa kanila na sa partido ng babae lahat ng handaan. AT ang nakakaloka dyan ay hindi sila magbubuhat kahit isang kutsara para hugasan. walang ganun. sitting pretty lahat ng kamag-anak ng babae. alipin naman lahat ng sa lalaki. uso pa pala yun? "ah syet! alipinin nyo mukha nyo! kahit kamag-anak ko si lalaki, hindi nyo ko pwede utusan! uupo lang ako dito habang lahat kayo kumikilos... tatabihan ko pa ang nanay ng bride! pwede ba?!" sabay irap ko sa sarili ko lang... ganun naman lagi eh... sa sarili ko lang. syempre bisperas, dapat naka-ayos ang bride. inayusan ko sya. tapos lumabas na sya para magsayaw sila ng sweet nung groom.

lahat ng pangyayari nung gabing yun hindi ko na masyadong ma-recall. pagod ako sa byahe at ang gusto ko lang gawin ay matulog. yun ang problema. walang matutulugan. hindi pala uuwi sa Lian ang mga tao dahil lalamayin ang paghahanda para sa kasal kinabukasan. napilitan akong matulog sa kotse kasama ang pamangkin ko na simputi ng papel at sing-daldal ng radio. kinabukasan, ay hindi pala... maya-maya lang konti (kasi ala una na kami nakatulog sa kotse tapos 5:30am gising na) punta ng palengke ng Calatagan. WOW! sa wakas! makakakain din ako at makakapag-kape ng maayos. nakakahiya naman magpaintindi pa sa mga tao dun dahil nga ang tingin sa akin hindi bisita. alila din. ay, sorry! by choice yan! sigurado, marami pang eksena mamaya pagbalik namin sa bahay nung bride. hanggang sa simbahan. hanggang matapos lahat. sabi ng hipag ko, nung madaling araw na tulog ako sa kotse, umeksena ang nanay ng bride, "hindi ba man lamang kayo magpapakape?" hala! para bang napagod sya sa pagluluto kung makahingi ng kape. eh nakaupo lang naman sya dun. nanonood. tsk tsk tsk! no comment, nay!

sa lahat ng kasalan, ito ang pinaka-boring. kaya lahat kami ng mga kamag-anak ko sa side ng lola ko, sa labas na lang naghintay. mainit sa loob ng simbahan. madaming pasikat na kamag-anak nila sa kabila. feeling ko, intimidated sila sa amin. alam ko naman kung kelan intimidated ang isang tao. malakas kami makaramdam sa ganyan. at hindi masama yun! nagsasabi lang ako ng totoo at ng observations ko. natapos lahat ng kaguluhan sa simbahan, balik uli sa bahay ng bride. kainan na!

pagkain? parang pila ng bigayan ng relief goods. wala kaming lamesa. ang mga kubyertos puro tinga pa. sulit? hindi. hindi ko na ikukuwento kasi wala naman ako masasabing maganda.

bawi na lang kami sa beach. iwas din sa pagmumuryot ng tita ko na asawa ng tito ko na nanay ng groom. kapatid ng mama ko yung asawa nya. nagmumuryot sya na dapat kami daw ay kumikilos dun. no comment na lang ulit. bad trip eh... kaya lahat kami ay nagmamadaling makaalis dun at maligo na lang sa beach. mas masaya pa yung ganun. umuwi kami ng matapos lahat ng eksena duon. salamat naman. makakaalis na rin ako sa lugar na to... parang na-miss ko lahat ng anak ko. at si D.

at the end of the day, naisip ko, bakit kaya may taong madaming dakdak? mahilig humiling ng imposible? parang hindi nag-iisip? naisip ko din, ganun din ba ako? siguro nga... minsan... but not on special occassions... turo ng mama ko, matutong makibagay sa iba. mag-inarte sa tamang oras. mag-isip bago magsalita. exemption ba pag blog? hindi naman ako nagsasalita eh. nagta-type lang.

header pic

2009-03-14T13:55:00.004+08:00

napansin nyo ba yung photo sa header ng blog ko? yun! yung nasa taas na may nakasulat na "landslide". ako mismo ang kumuha nyan. sa calatagan, batangas yan. malapit sa simbahan nila. (kasal ng pinsan ko yan, Dec. 6, 2008) actually, sa tapat lang... kinunan ko kasi parang sinasabi nila sa akin na "Halika dito... Mainit dyan!" ang ganda kasi! nilagay ko lang sa black and white yung settings ng cam ko para medyo dramatic yung dating. tapos kinunan ko uli ng colored kasama pa yung tyanak ko... parang masarap pa sana lumapit dun kaso lang takot akong ma-engkanto. baka hindi ako makauwi o kaya may mamaga sa katawan ko bigla. mahirap na... maganda ang view dun. sulit ang pasyal namin kahit hindi sulit yung mga taong pinuntahan namin. bakit ganun magpakasal sa probinsya? sabi mahirap ang buhay nila dun... pero haller?! dalawang baranggay ata yung pinakain nila nung bisperas at nung araw mismo ng kasal... tapos walang pera? san galing yung pagkain? aaaah... baka donation.

MNG

2009-03-14T01:10:00.003+08:00

hahaha... ang saya-saya ko! kasi napili yung picture ko sa "Look Of The Day"! akalain mo nga naman... ang dami ko ng nai-submit na photo dun, kuntodo bihis pa ako, pero hindi naman napipili. minsan nga eh, puro branded pa yung suot ko, wala pa din. kung kelan naka-glads at simpleng damit lang ako tsaka pa ako napili? aysus! gusto ata nung moderator na yun yung mga kuhang tipong nakapambahay ka lang... hahaha...
pero hindi naman ito yung first time na nakita ko yung picture ko sa web. oo, may friendster, multiply, facebook, mga kung anu-anong social networking site... pero iba to eh... basta! mahirap ipaliwanag.
eto, nakakatuwa din. kasi naisipan kong i-upload yung mga pics ko sa mango. wala lang... trip lang. sabi kasi, mag-submit ng pics na kung saan suot mo yung damit mo na mango yung tatak. nag-try ako. pero, nahihiya kaya ako sa sarili ko... ambisyosa ng dating di ba? pero trip nga eh... pakelam nyo ba?
pagka-upload ko, kinalimutan ko na yun agad. aba! nung tinignan ko ulet yung site para sa bagong collection nila, nakita ko yung pics ko kasali sa poll. yun nga lang, sa daan-daan na sumali dun syempre nakakapagod isa-isahin yung mga picture dun para lang bumoto noh? ilan lang ang votes ko. so what? makita ko lang yung picture na pinaghirapan namin ni AB, (kasi mineykapan pa nya ko eh) masaya na ko. yung mga pics sa taas, yun yung print screen copies ng mismong site. ayos di ba?
nasa page 15 at 32 yung pics ko dun eh... hindi ko makakalimutan yun... kasi first time... at lahat ng bagay sa akin, palagi kong iniisip first time para lagi akong excited. pasensya na po. may pagka-semi auto lang ako talaga. semi autistic.
bakit kaya mango ang napili nilang pangalan ng store nila? pwede naman pineapple o kaya guava...

Dalaw para kay A

2009-03-13T02:14:00.001+08:00

March 10, Tuesday
Ako, si MR at si MY, magkakasama kaming dumalaw kay A... Nakulong sya dahil sa kaso na matagal ng natulog at kahit yun palang mismong complainant eh hindi na rin nagsigasig na isulong ang kaso. Kaya siguro ibinasura na lang ng korte ang kaso nila. Eh, kaso nga may standing warrant pala para sa kanila. Kaya ayun! Nung kumuha ng NBI clearance si A, hindi na nakauwi. Diretso na sa loob. Kawawa naman...
Pagpasok mo sa loob ng police station, may hagdan sa right side, akyat ka konti tapos may isang pulis dun na nagbabantay sa rehas. Papapasukin ka nya pero lalagyan ka nya ng tatak. Akyat ka ulit tapos may mga pulis dun (babae at lalaki) na mag-i-inspect ng bags nyo, pati katawan. Bawal ang cell phone, digicam, payong, alcohol, marami pang iba eh... kaso yun lang natagpuan sa bag ko kaya yun lang yung pinaiwan. Masyadong madaldal ang mga pulis dun. Nakakainis! "Kuya, dadalaw lang ho ako... Hindi po ako magpapakulong. Praning mo naman..." Sa isip ko lang naman yun. Hehehe... Pagkatapos ng kapkapan at silipan ng bag, pinaakyat na kami ulit. Pag-akyat namin, may desk na naman dun na mas maraming pulis. Kasunod ng desk nila ay mini library. Akala ko nung una dun namin hihintayin yung presong dadalawin namin. Napa-jusko ako sa sarili ko. Ang init-init sa parteng yun tapos dun kami uupo? Ah, hindi pala. kasi papasok ka pala sa maliit na gate sa tapat lang ng desk, tapos andun yung mga presong may dalaw. Buti na lang, may dalaw din si A nun. Hindi na daw kailangan ng "Calling". Papel daw yun na maliit na nakasulat yung pangalan ng presong dadalawin mo. Yung taong tatawag sa pangalan ng presong nakasulat dun sa papel na yun, binabayaran din pala. Pero hindi nung taong dumalaw. Kundi yung mismong preso na dinalaw mo. Raket. Anyway, balik tayo kay A... Pagpasok namin sa gate na maliit, andun si A, kausap ang mga ate nya. Iginala ko muna ang mata ko sa paligid. Mabilis lang. Para hindi obvious. Mainit. Masikip. Rooftop yun, pero yung parte ng desk ng mga pulis, syempre may bubong. Yung kalahati ng space, ayun ang mimong kulungan na hinati-hati pa sa maliliit na selda.
Pagkakita namin kay A, ngumiti sya... Nagyakapan kami. Naaawa ako sa hitsura nya. Payat. Basahan ata ang suot nyang shorts. Amoy kabinet na luma ang t-shirt nya. Parang kinurot ang puso ko... Narinig ko syang humagulgol. As in hagulgol! Parang batang maliit na nagsusmbong sa ina. "Mama, gusto ko ng makalabas dito! Ang hirap-hirap dito!" ...................... Tumulo ang luha ko... (Kahit hanggang ngayon na tina-type ko 'to, naiiyak pa din ako.) "Tiis lang, nak... Tiis lang... Hindi naman nila pinababayaan ang kaso mo..." Tapos, instant! parang may sumigaw ng "CUT!" Tumigil na kami sa pag-iyak. Nag-kwento sya ng mga dinanas nya sa ilang araw na inilagi nya duon. Kwernas ang tawag sa kanila. 12 daw silang preso na kwernas. Ibig sabihin alila. Tagaliis ng CR, utusan ng mga mayores, taga-masahe, taga-abot ng basyo ng Coke 1.5 para ihian ng ibang mga kasama nila at kung anu-ano pa. Pag nagkamali ang isa, lahat may takal. Bawal tumanggi. Kung may pera ka, magbayad ka ng VIP sa mayores. Kain-tulog ka lang nun. Sabi ni A, kaning-baboy daw ang pagkain dun. Sabi ko, mukhang hindi naman kasi nakaupo kami malapit sa kusina. Nakita ko, naghihiwa sila ng madaming hotdog. Yun ata ang ulam nila sa hapunan. "Hindi kaya! Hihiwain yan ng maliliit. Para magkasya sa amin."......... "Ah ganun ba? Bakit hindi na lang gilingin? Mas madali." Mabuti na lang, madami kaming dala para sa kanya. Binusog namin sya para hindi na sya makisawsaw sa agawan rasyon mamayang gabi.
Lumipas ang oras namin sa pag-uusap tungkol sa mga dapat gawin at asikasuhin na papeles. at oras na para umuwi. Sayang... Bawal ang digicam. Hindi ko sya nakunan ng pic para sa Friendster nya. Pang-primary photo sana. Bago kami umalis, yumakap ako ulit sa kanya. "Love you, mama... Salamat sa pagpunta mo... Sana bumalik ka sa Linggo."............ "Oo, nak... Baka isama ko si Kuya D mo... Mag-iingat ka dito ha... Mag-pray ka." Yun lang at bumaba na kami. Kailangan mo ulit pagdaanan ang proseso na pinagdaanan mo bago makapasok. Mas matindi pa. Kasi napalitan ng ibang pulis yung bantay kanina. Babae din pero mas astig. Kung anu-ano ang sinasabi nya sa amin ng mga kasama ko. Kasalanan ko ba na mag-ring ang cell phone ko? 5 missed calls. Mukhang gigil na gigil na nga yung tumatawag na yun. Ibinaba ko rin naman agad. Itinapat ko sa kanya ang cell phone ko, "Sorry po, ATE! 5 missed calls na. Sobrang importante lang." pero nakangiti ako. Gusto kong sabihin sa kanya na tax payer ako. At dun nyo nakukuha ang sweldo nyo. Please be polite! Sasakit ba ang katawan mo kung magiging polite ka kahit saglit lang? PUTA KA! Kaso wag na lang... Baka pag-initan nila si A duon. At hindi naman yun ang huling pagkakataon na pupunta kami dun. Kaya okey na lang ang kaasiman mo. May araw ka din... Pagkatapos namin kunan ng litrato yung mga braso namin na may tatak, umuwi na kami. Habang pauwi ako, naisip ko si A... Ni hindi ko man lang naitanong sa kanya kung may Vice Mayores din ba sa loob? Buti na lang hindi ko tinanong... Corny.

PBA09622p618

Fort Santiago & M/V Doulos

2009-03-12T22:48:00.000+08:00

Sunday, Mar. 8

D & I decided to take the kids to Manila para mamasyal. Saturday pa lang sinabi ko na sa kanila na sa Fort Santiago na lang para maiba naman. Tsaka bukod dun, wala naman masyadong pera kaya ok na dun. Kaya ayun, the next day, larga lahat. Nag-bus lang kami ha... (kumusta ka naman?!) Anyway, okay lang naman kasi mas exciting kahit nakakapagod... tsaka Sunday nun kaya wala naman pesteng traffic! Pagdating sa Fort Santiago, syempre pichur-pichur muna konti... Tapos kain ng konti. Tapos lakad na para mamasyal. Ilan taon na ba since the last time I went here? Parang andami naman nagbago... Nawala yung mga vintage cars sa gilid, napalitan ng kung anu-anong Gallery daw. Tapos sa loob, hataw! Yung Furniture Exhibit nila may entrance fee na! Ayos, manong! Nagbayad na kami ng fee sa labas, meron pa din dito sa loob? Eh samantalang yung furnitures na andun, eh yung dating sama-sama sa loob ng Rizal Shrine. Haaaay nakuuu! Pero sige, wag na lang ma-spoil yung fun, nagbayad kami. Dun sa Rizal Shrine, makikita ang buto ni Rizal na sabi nila, yung parte na tinamaan ng bala pagkabaril sa kanya. (syempre!) Andun pa yung mga luma niyang damit. Ang Noli Me Tangere at El Fili na unang limbag pa. Hahaha! Natutuwa ako sa nakikita ko! Honestly, ako ang nag-enjoy hindi ang mga bata. After a very tiring ikot around the park, we had lunch at one of the picnic tables located near the playground. Madami din tao na namamasyal. Puro Korean. Sa C.R. nga nalito sila. Nakasulat kasi dun "Caballeros" = "Male" tsaka "Damas" = "Female"... Yung isang matandang Koreana didiretso sana sa C.R. ng male. Sabi ni D, "The Ladies' Room is this way." (nosebleed!) Sabay turo sa kaliwang side. Sabay tawa nya. "Siguro akala nila porke naka-sumbrero yung picture ng lalaki dun din sila papasok. Kasi naka-sumbrero din sila eh. Hehehe..." (picture? painting ata yun eh...) Eto naman mga tagapamahala ng park, alam naman nila na madaming Korean na namamasyal dun dapat nilagyan nila ng "남성(의)" yung sa male C.R. at "암컷(의)" yung sa female... tsk tsk tsk... Koreano na lang ata namamasyal dun eh, hindi pa ayusin....
Pagkatapos ng pamamasyal sa Fort Santiago, hinanap namin ang pier kung saan naka-dock ang Floating Bookstore. M/V Doulos. Sabi Pier 13 daw. May nagsabi na wala naman daw Pier 13. Dahil kahit sa elevator walang 13th floor. Kamote! Isusulat ba sa dyaryo na Pier 13 kung wala ngang Pier 13! Hanggang sa napadpad kami sa Gate ng Pier 15. Sabi nung guard, dun nga yung M/V Doulos. Pero 2pm pa daw ang opening. Lakad uli. Tumambay na muna kami sa Luneta. Maghihintay na lang kami dun hanggang mag alas dos. Syempre may playground dun kaya naglaro muna ang mga bata, pero kami ni D, naglatag ng sapin sa sahig at nagpahinga.
1:45 nung umalis kami sa Luneta at magsimulang maglakad papunta ng Pier 15. Syet! Ang init pa naman! Di bale... Minsan lang sa isang taon kung mag-dock ang barko na to dito sa Pinas. Kaya, sige lakad pa... Pagdating dun sa Gate, pila. Mahabang pila. Another syet! Daig ang pila sa Public Viewing ng burol ni Francis M.! Pero dahil andun na kami, aatras pa ba kami? Syempre hindi na. Floating Bookstore. Parang ang sarap ata ikwento nun sa mga kaibigan mo na na-experience mong makipila para lang makita mo ang itsura sa loob. Barko sya. Malaki. Madaming books. Tsaka tao. Aaah... Nakalutang nga sya sa tubig. Wala naman masyadong espesyal sa barko na yun. Mahal din ang books. Kasi ang pinakamura nilang tinda costs Php25. Eh sa Diplomat Bookstore nga may tig-10 lang... So, in short, experience lang talaga ang binayaran namin. Siguro balde-baldeng pawis ang nawala sa amin. Pauwi nga nag-taxi na lang kami. Sobrang init talaga! Plakda lahat ng bata pagdating sa bahay.
Enjoy naman... ^_^ Kahit pagod...

apéritif

2009-03-12T22:19:00.000+08:00

"Motivation is what gets you started. Habit is what keeps you going." Jim Rohn

onga! matagal ko na nga gustong gawin to eh... kaso ang hirap... masarap naman mag-blog. mas madali kesa mag-diary ka. tsaka dito hindi na kailangan ng ballpen. i-type mo lang, tapos click ng konti, ayaan! may kulay pa! (yung text...)
kaya lang naman ako nahihirapan kasi nga parang compulsary mag-english. kahit ba nagtrabaho ako sa call center noon, that doesn't mean na madali na sa akin yun. haller! hindi naman lahat ng nagtrabaho dun ibig sabihin magaling! syonga! dinadaan ka lang sa accent nun! pero isa-isahin mo yung grammar, hah! mali!
tsaka meron akong blog na nasa wikang ingles. pero mas konti ang post ko dun kasi nga english... nakakatamad... mag-isip... ng sasabihin... basta! magba-blog ako! kung gusto mo ng english na blog, wag mong basahin ang blog ko! ang lagay nakikibasa ka na lang eh, manlalait pa... wait lang kayo kapag ginanahan ako. muah!